Skinpress Rss

Virus


Ikinagulat ng mga dalubhasa ang kakaibang virus na tumama sa isang lugar pagtapak ng taong ito. Hindi maisapubliko ang sitwasyon dahil paniguradong magdudulot ito ng kaguluhan at takot sa lahat.

Isang member ng grupong nag-aaral nito ang muntik magsiwalat ng pangyayari subalit agad itong pinatahimik. Nalaman niyang may species ng lamok ang na-expose sa inaaral na mga baliw na aso. Hindi makapaniwala ang lahat na may mabubuong bagong virus at nagawang itransfer ng lamok sa ibang hayop. Nagkaroon ng kakaibang pagkilos ang mga hayop hanggang sa nagawang saktan sa sarili. Tila nabaliw.

Hindi lumipas ang araw na iyon ay nagkaroon na din ng pagkabalisa ang mga taong nakapaligid sa lugar. Agad inalam ng mga dalubhasa ang naidudulot ng virus. At hindi sila makapaniwala na pagkabaliw ang dala ng strain. Mas nakatatakot ang mabilis na pagdami nito.

Tinipon nila ang lahat ng mga tao upang i-quarantine ang sitwasyon. Agad nagpausok upang mapuksa ang lamok. Kung hindi mapipigilan, wala na silang magagawa kundi patayin ang lahat para sa ikabubuti ng marami.

Tila nakangiti pa ang isang lamok nang magawa nitong makatakas bago pa gawin ng extermination sa lahi nila. Kakaiba ang lamok dahil nakontrol na din ng virus ang katiting na utak nito. Nakakita ito ng biktima. Isang matandang lalaki na may kasamang bata at alagang aso.

Maya-maya pa ay kakaiba na ang ikinikilos ng matanda. Nalalason na ang utak nito. Ngunit, pambihira ang sunod na pangyayari.

Lumapit ang matanda sa bata kasunod sa alagang aso. Binigyan niya ang mga ito ng pagkain at saka niyakap. Bumulagta ang matanda matapos iyon.

Maaring makontrol ng iba ang iyong isip. Ngunit hindi ang laman ng puso.

Media Noche


credits to mel
Media Noche. Ang pinakamahabang minuto ng buhay ko. Ang pinakamasaya. Pinaka-exciting.

Nakatayo ako noon sa tapat ng pintuan ng iyong apartment. Hindi ko alam kung ayaw ko pang umalis o may hinihintay. Ngumiti ka bago tuluyang isara ang pinto. Dalawang mabagal na hakbang at isang iling. "Mahina ka," tukoy ko sa aking sarili.

"Teka. May sinabi ka ba kanina?" pahabol mo sa may bintana. "Hindi ko masyado nadinig. Mahina kasi."

"Ah. Sinabi ko mahal kita."

Lumabas ka noon. "Talaga?" Tumango ako. Hinawakan mo ang aking kamay. "Mahal din kita."

Lumundag ako noon. Mas mataas sa karaniwan kong lundag. Sobra ang saya ko. Sobra ang adrenalin. Sobra pa sa pwedeng magsobra.

Kaya pala naglakad tayo mula P. Torres hanggang Sabang na karaniwan naman tayong nagsasakay. Kaya pala mabagal ang ating lakad.  Kaya pala panay ang lunok mo ng laway kapag napapadikit ako. Kaya pala para akong kinakabahan. Kaya pala bitin pa ang araw. Kaya pala maganda ang gising ko kanina. Kaya mo pala suot ang bigay ko ponytail. Kaya pala ayaw kong umalis sa tapat ng pintuan. Kaya pala ayaw mo akong paalisin.

Kasi.

Mahal na pala kita.

Kasi.

Mahal mo na pala ako.



Media Noche. Ang gabing naging tayo. Taon-Taon natin binabalikan ang araw na 'yon, di ba? Ang saya natin. Naglalakad ulit tayo mula P. Torres hanggang Sabang pero nakapulupot na ang mga braso. Ako ang nakatoka sa kare-kare at ikaw naman sa spaghetti. Habang hinihintay nating makaluto, exchange gift muna tayo. Pero syempre hindi dapat lalampas ng limang piso. Matindi talaga ang itinawa ko noong binigyan mo ako ng pako.

"Bakit pako?" tanong ko pa habang natatawa.

"Kasi sa tigas ko ba namang 'to, "NAILove ako sa'yo. Boom!"

"Pwede! Pwede!"

Tapos binuksan mo ang bigay ko. "Oh bakit bawang?"

"Pangarap ko kasi yan. Na BAWANG araw maging tayo. Boom!"

Matapos natin kumain ang mahabang kwentuhan kung paano tayo nagsimula. At ang plano sa mga sunod pang media noche. Habang ang lahat ay abala sa putukan, pinatugtog mo ang instrumental ng Grow Old With You. Tulad dati sumayaw tayo. Ang kamay ko nasa iyong bewang. Ang iyo naman nasa aking balikat. Gumalaw ako pakaliwa ikaw naman sa kanan. Ang sagwa. Dalawang direksyon na lang hindi pa sabay. Tumawa ako. Halakhak ka.

Bumulong ka pa sa aking dibdib. "Sino ang pinakamasayang babae sa gabing ito?" Tumingin ka sa akin at sinagot ang sarili mong tanong. "Ako." Niyakap kita ng mahigpit. Napaluha pa ang kaliwa kong mata sa sobrang saya.

Noong mapagod nanood tayo ng pelikula hanggang sa makatulog ka na sa aking braso.Inaamoy ko pa ang buhok mo. Napakaswerte ko.


Kasi.

Mahal kita.Kasi

Mahal mo ako.


Media Noche. Ang pinakamahabang minuto ng buhay ko. Ang pinakamasaya. Pinaka-exciting.

Napakasarap talagang balikan. Kaya ngayon naglakad ulit mula P. Torres hanggang Sabang. Nakatayo ulit ako sa harap ng iyong pintuan. At paniniwalain ang sarili na tayo pa kahit may kasayaw ka ng iba. Sa sunod na taon uulitin ko pa? Siguro. Malamang oo. Kasi noon lang ako sumaya.


-wakas-



The Weather is Inviting


image : mel martinez

Pumasok kami sa silid na may dalawang pintuan pero walang bintana. May maliit na lamesa sa kanan at may malaking kama sa gitna. May aircon, telepono at cable tv pero hindi afford ang sofa. 

Humiga agad si Hersey. Dalawa o tatlong beses yata siyang tumalbog. Kita ko ang kanyang pusod. Iniisip ko na agad kung saan kami aabot. Gigil na agad ako. Hinawakan niya ang aking kamay na kasing lamig ng yelo. Tinapik nya ang higaan. Hindi ako nagdalawang-isip tumabi.

"Ligo lang ako," bulong niya kasunod ang malagkit na ngiti.

Wala sa reyalidad ang isip ko ngayon. Gustong umalis ng kaluluwa ko sandali para takasan ang bigat ng iniisip. Unti-unting kinakain ng alalahanin ang aking pagkatao.

Mabait ang magulang ko. Hindi nila hinihiling ang mataas na grado. Basta pasa. Kahit tres basta wag singko. Pinipilit kong sulitin ang bawat sentimo nilang pinagpapaguran. Ilang araw na nga akong puyat sa pag-aaral.

Hindi ko talaga trip ang BioStat. Lalo na si Sir Torrecampo. Hindi ko masakyan si Gregor Mendel. Isa siyang pari pero nag-abala sa pag-aaral ng buto ng patani. Siya ang pasimuno ng lahat ng aking paghihirap. Anong pakialam ko genetics!


Sabi ng Prof ko sa Psychology, ang kambal kahit palakihin sa parehong paraan ng magulang ay magkakaroon ito ng magkaibang prospective, values, beliefs, kakayahan at kahinaan. Kaya balak kong ipakiusap si Sir Torreccampo sa kanya para malaman niyang hindi lahat ng estudyante ay kaya ang Biostat. May mga taong mahilig sa acads, sports, pormahan, tumambay at yung iba magmahal. At lahat dumadaan sa pagiging stupident. Nabobobo.



Hindi naman ako pabaya. Marunong ako sa Math at Science. Hindi ako honor student pero perfect ako sa attendance. Hilig ko ang Biology lalo na ang Natural Selection ni Darwin. Hindi ko lang talaga kaya ang larangan na ginagamitan pa ng analysis. Ayaw ko din ng reasoning. Mahirap aralin.


Si Hersey yung katabi ko sa Physics. Bagay sa kanya ang pangalan niya kasi amoy chocolate. Madaldal siya at makulit. Boring daw akong kausap kaya nachallenge siya na i-tropa ako. Tingin niya sa akin isa akong guinea pig. Magaling siyang magturo. Kapag positive daw ako, isa akong proton kapag negative naman isa akong electron at kapag wala akong pakelam isa akong neutron. Magaling siya. Lahat handa niyang ituro sa akin. Umabot nga sa naghubad na siya para alam ko din ang human body system kahit hindi naman namin subject. Nalaman ko tuloy ang voluntary at involuntary muscle pati na din ang muscle control.


"The weather is inviting," text niya sa 'kin. "Tara! San ka?"

"Dito sa puno." Kapag ganun ang tema ng usap isa lang ang pwedeng puntahan.

Hindi ko na maaninag ang mukha ni Ely. Pilas na ang huling pahina na pinakaingatan kong songhits. Hindi ko na mabasa ang lyrics ng Huling El Bimbo.

"Pwede makiupo?" tanong nya sa akin. Ngiti lang ang sagot ko. Umupo sya.

"Bakit ka malungkot?" may pagtatakang tanong niya.

"Wala ba akong karapatan malungkot?" sagot ko.

"Ang bobo mo naman! Hindi sa tinatanggalan kita ng karapatan kundi gusto ko malaman ang dahilan."

"Hindi ako bobo, matalino ako. Kaya nga dito ako nag-aral."

"Oh bakit ka nga malungkot?"

"Ang sabi nga ng isang kanta "Maybe we'll realize, we're only human", yung ang dahilan."

"Maybe we don't need no reason."

"Yup."

"Subukan mo kasi minsan maging tao. Wag mong gayahin ang rebulto ng school na 'to. Nawawalan ng sense sayo ang fertility tree. Dito ka pa tumambay. Tara na! Habang kulimlim pa."


Naniniwala ako kay Hersey na ang mga bituin ay katumbas ng bilang ng tao. At sa bilyong tao sa mundo ay may nakalaan talaga para sayo. Minsan nga lang hindi mo napansin o di talaga pinansin kaya lumampas lang tulad ng ng nahulog na tala o falling star. Ang madalas kasi natin tinitingnan ay ang pinakamaliwanag. Naghahangad tayo ng sobra. Never settle for less, ika nga? Sa Geometry merong complementary at supplementary angles na kaya siguro itinuro yon satin para makita ang tama para sa atin. Hindi pwede palaging greater than o equal to. Tumingin muna sa angulo. Baka click yung iisa ng trip o parehas sa halos lahat ng bagay. Mas madali kumilos kung solid o complementary. Ika nga iisa ang amoy ng utot. Meron din naman na you find yourself complete kapag may pupuno ng kulang. That's supplementary!

Kami ni Hersey. Hindi ko pa alam. Dati lines lang kami na biglang nag-intersect sa common point. At  yun ang gagawin namin ngayon.


Naglalaba pa yata si Hersey sa tagal sa banyo. Naitumba ko na ang baon naming dalawang bote ng beer. Dapat tig-isa kami. Lumabas si Hersey. Nakatapis. Hugis na hugis ang katawan niya. Nakapaglalaway ang kinis na hinaluan pa ng pagkawetlook.

"Pwedeng huwag mo munang isipin ang BioStat?" Hinalikan niya ako habang inaalis ang telang bumabalot sa aking katawan.

"Ramdam ko ang tama ng alak. Hindi ko alam kung saan ako aabot."

"Gago ka e. Hindi naman tayo pumunta dito para tumungga."


"Tagal mo e. Naglaba ka pa yata."

Patuloy siya sa kanyang ginagawa. Halik sa labi, leeg, dibdib hanggang pababa.

Napapapikit ako hanggang sa tuluyang pumalaot ang isip ko.

"Huy! Gago! Dan!" Nakaidlip na pala ako.


Kapag ganitong malamig at umuulan ang gusto ko lamang gawin ay matulog. Indeed, the weather is inviting.

-wakas-


Saan Aabot ang Bente Pesos ko?


credits to owner
San nga ba ako dadalhin ng bente pesos? Lumang luma na ang linyang ito pero never ko pang sinubukan bumili ng cornetto. Balita ko tumaas na ng piso. 



Pwede akong pumunta ng Tayak Hill at tanawin ang pitong lawa ng San Pablo. Dahil gabi na  pwede ko ng pagdugtungin ang mga tala at iguhit ang iyong mukha.  Ang langit ang aking canvas at ikaw ang pinakamagandang obra. At pagkatapos nun uumpisahan ko na ang paglalakad pauwi. 

Pwede akong bumili ng stationery. Syempre yung pinakamabango! Doon ko isusulat ang pinakamatamis na salita na nababagay sa'yo, sa akin at satin. :) Tula siguro. Pero. Hindi nga pala ako marunong. Ang tula ay isang larawan ng damdamin. Isang sining. Hindi ito basta mga salitang pinagsama-sama at basta may tugma sa dulo.  

Pwede akong bumili ng beer. Pero utang ang kulang. 

O kaya ng pirated copy ng mga Winchesters. Season ano na ba ang Supernatural? Kaaway na ba nila ulit  yung kalaban o kakampi na ulit nila? 

Ano nga ba? 

Sa ganitong dis oras ng gabi mahirap mag-isip lalo na habang umiihi sa pader. Kung tatambay ako sa pisonet mayroon akong isang daan minuto na pwede ubusin sa pagtingin ng larawan mo sa facebook. Pwede! 

Sa number 7 ang paborito kong pwesto. Sa medyo sulok. The best kasi sa kagaya kong left-handed ang walang kabanggaan ang siko. 

Okay nga din ang pisonet kahit sabi  ni JeMarie mabagal ang internet tulad ng destiny ni Avie. Aba, madami na ang umasenso ang buhay tulad ni Pia. Namuhunan lang ng barya nakarating ng Amerika! Si Jaja lang yata ang minalas. Hindi pumatok ang online business niya ng gulay. 

Ayos ang status ng tropa. Kahit gaano ka-busy sa buhay dapat wag mong kalimutan magsaya. Para saan pa nga naman ang pagpapagod kung laging stress? Napagparalan ko  yata noon o kinopya ko lang  sa katabi ko sa Physics na ang stress ay ang force na nagpapadeform ng body.  See? Sa mga bagay nga may epekto lalo na sa tao.  

Uy ikinasal na pala si Princess! Okay talaga ang facebook kaya madaming nag-aaksaya ng oras e palaging updated. Hinanap ko talaga si Nat. At hindi ako nabigong makitang pikit na naman siya sa mga picture. Skills niya yun!

Sa wakas natupad na ang pangarap ni Princess after 25 years. Kinder pa lang kami gusto na niyang mag-asawa hindi dahil sa malandi siya kundi gusto niyang mapalitan ang kanyang apelyido.  Princess Regla ba naman?  Imagine prinsesa ng buwanan dalaw.

Pero teka, kumusta si Renaldo? Siya yung long-time boyfriend ni Princess kaso kasing baho din ang apelyido. Mapapalitan nga ang apelyido kaso Pasacsac  naman. 

 "Pre balita?" tanong ko kay Renaldo. 

"Okay naman Toks." reply niya. 

"Okay as in ok? Or okay as in no-words-to-explain-my-feelings?" Sabi ng mga pahenyong gaya ko, ang OK ang pinakamaikling salita na madaming ibig sabihin. Pwedeng positive, negative, sarcastic at elastic. Syempre yung elastic siningit ko lang wala na akong maisip e. Ooookkkkkkk? 

"Dun ako sa mahaba. Maganda pakinggan." 

"Pre andito lang ako."

"Onga. Dyan ka lang." 

"I mean, I am a friend."

"Pre magkapitbahay lang tayo paenglish-english ka pa. Parang di tayo nagkita kanina."

"Kinasal na si Princess."

"Alam ko. At hindi sakin." Ramdam ko yung kirot sa bawat salitang sinulat niya habang hinihintay kong maubos  yung sumasayaw na dot. Yung indication na nagtatype sya. Basta yun! Explain ko pa ba? Wag na! 

"Ikaw kasi e." Sinisi ko pa talaga kasasabi ko lang na kaibigan ako. 

"Hanggang doon na lang talaga e." 

Siguro nga hanggang doon na lang. Gaya ng bente pesos ko. Hanggang 100 mins lang. Hindi na tuloy ako nakareply dahil naubusan na ako ng oras. Buti  palagi akong naka-incognito para matik log-out every close ng chrome. Syempre wala na akong pera kaya di ko na naclose. Tinira ko na lang sa power-button, di naman nakatingin ang may-ari. 

 Madami pa sana akong gustong sabihin tulad ng pag-ikot ng mundo. Ang paglubog ng araw sa kanluran at ang pag-uha ng bata. Ang pagsibol ng damo matapos ang mapanirang bagyo. Ang diffusion of gases. Ang sikreto ng migration ng ibon sa hilaga. 

Sa simpleng salita, araw-araw may pag-asa. At kung wala naman ako masabi sapat na sigurong damayan ko siya. At syempre sumuporta. That's empathy vs  sympathy! 

Malay natin maghiwalay sina Princess. Oh pwedeng maging sila ulit na hindi kinakailangan magpalit ng apelyido. Bright ko di ba? 


Pero sayang yung bente ko hindi ko man lang nasilip ang crush ko, Sana pinasuhol ko na lang sa kapatid ko para maghugas ng plato.  

-wakas-